Featured Review
Search

Reinaert spreekt


Illustratie: Thijs Wessels

Zie ik er niet sluw en geslepen uit? Ik, Reinaert de Vos, ben een van de hoofdpersonen uit een verhalenverzameling rond een gewetenloze vos die de andere dieren met zijn streken steeds te slim af is. Het gaat om een dierenverhaal dat oorspronkelijk uit Frankrijk stamt, maar dat zijn bekendste vorm aannam in de bewerking van een Vlaamse auteur die we alleen als ‘Willem’ kennen. Zijn andere boek getiteld Madoc is voor eeuwig verloren gegaan, maar de tekst van het Reinaertverhaal is gelukkig wel behouden gebleven. Dit verhaal telt niet minder dan 3469 verzen en ontstond tussen 1257 en 1271. Een tweede versie van de verhalen werd te boek gesteld rond 1375 en bevat een vervolg op de eerdere verwikkelingen.

Het verhaal bouwt voort op een traditie van dierenvertellingen en verscheen in alle belangrijke Europese talen. Zo was er in 1481 een Britse versie vertaald door William Caxton. De bekende schrijver Goethe was in de negentiende eeuw ook met mij bezig, wat mijn belang onderstreept.

Enkele personages uit mijn verhaal, dat laat zien wat sluwheid allemaal kan bewerkstelligen, zijn koning Nobel, Tibeert de kater, Grimbeert, de niet zo sympathieke das, Courtois, het suffe hondje, Canticleer, de haan en Bruun, de domme beer. Ikzelf ben in de vertellingen de bewoner van de burcht Malpertuus en word in de verhalen als een gemeen figuur neergezet. Toch leven de meeste lezers een beetje met me mee. Ik denk omdat de andere figuren soms te stom voor woorden zijn.

De verhalen rond mij zijn ontelbare keren bewerkt tot romans en toneelstukken: onder meer de sprookjesverzamelaar Jacob Grimm en de Vlaamse schrijvers Louis Paul Boon en Stijn Streuvels schreven over mij. In de vroege twintigste eeuw maakte de componist Igor Strawinsky een opera met de titel Renard (Reinaert).

Het verhaal wordt een dierenepos genoemd. Een dierenepos verschilt van een fabel, omdat een epos langer en spannender is. Fabels bevatten meestal een korte les voor de menselijke lezer. Een bekend auteur van fabels over allerlei dieren (onder meer ook vossen) was De La Fontaine, een Franse schrijver uit de achttiende eeuw. Dierenepen waren in de middeleeuwen vooral populair in Noord-Frankrijk en de Nederlanden (het huidige België en Nederland).

Zowel de fabel als het dierenepos houden de mens een spiegel voor. De dieren die erin voorkomen vertonen menselijk gedrag dat de lezers maar al te bekend voorkomt, maar waardoor ze zich meestal niet zelf aangesproken voelen, omdat ze zichzelf niet als dier zien. In de vertellingen rond mij wordt nauwelijks verhuld de menselijke maatschappij bespot en dan vooral de adel en de geestelijkheid. Het is daarom van groot belang dat iedereen kennis neemt van mijn daden, opdat men zichzelf beter zal begrijpen en de maatschappij waartoe men behoort.

Meer verhaalfiguren hier

Tag Cloud

© 2023 by The Book Lover. Proudly created with Wix.com

  • Facebook B&W
  • Twitter B&W
  • Google+ B&W