Featured Review
Search

Gedicht Margreet Schouwenaar


Avonden

Avonden waarin de dag leert zwijgen,

de konen van mijn moeder donker

kleuren; de woorden van dokter Rossi

lichtjes hijgen. Het is het niets dat ik

zoek, zomaar de geur van Lucky Strike,

zandkoek en zij ook eens niets dan

Rodney en Betty. Soap vol echt verdriet.

Ik doe het over op papier. Stof genoeg.

Hoe ver reikt de echo van het geheugen,

het zintuig van een geschiedenis? Er was

koffie met Buisman en chocola. Zij puur

en ik melk; uitgeruild mokka. Welk

verhaal helpt het kind dat groot moet,

biedt onthaal en enige zekerheid?

Een wonder baat en Allison die de serie

voortijdig verlaat. Groeien doet maar wat;

514 afleveringen lang. Tijden worden

aangebroken. Moeders sterven, series

kennen vergetelheid. Alleen het geheugen

bouwt kastelen, een hof van geschild

bot en geroofde hoofden. Daar waar

verwachting bevalt, afwezigheid kamers

bewoont, zijn de avonden een doek waarop

schaduwen lengen. Ik kijk steels naar haar

toen en mij eens. We zijn niet echt, we spelen

reeksen vol verlangen, zachte ban en zoeken

er de kleinste nerven van en straks nog voor

we botsen wend ik mijn wang. Wat geheugen

niet redden kan, een avond niet kan tomen.

Mijn armen kunnen niet bij haar komen.

(c) Margreet Schouwenaar

www.margreetschouwenaar.nl

Kijk ook eens hier

Tag Cloud

© 2023 by The Book Lover. Proudly created with Wix.com

  • Facebook B&W
  • Twitter B&W
  • Google+ B&W