Featured Review
Search

Gedicht op een zondagmiddag

Hannie Rouweler

Gedicht op een zondagmiddag

I

Soms raak je sporen kwijt van iemand. Ze zijn dan geheel

verdwenen en komen niet terug. Maar er zijn sporen die elkaar

op onverwachte momenten opnieuw kruisen, ze krijgen meteen vanzelf

een andere betekenis. Dat is heel goed, heel fijn, vaak beter dan

andere mensen leren kennen. Of het doen met oude vriendschappen

die al lang aan een onderhoudsbeurt toe zijn, je stelt dat soms uit.

Je wilt dit niet laten gaan omdat al zoveel verdween en onbewust

verzeil je in een status quo. Maar ook dat ruimt zichzelf op.

II

Ik kwam haar weer tegen, na lange tijd, we deelden slechts een vriendschap

die echt bijzonder was. Voor haar, voor mij. Een dichteres die in de straten

van Amsterdam haar gedichten las, ze was vrij, vrijgevochten en

op haar manier betoverend. Totdat het lot haar en haar woorden brak.

Vervolgens deed de tijd overal grote scheppen zand bovenop.

Ik geloof niet in het toeval, ik zeg het weleens dat iets toevallig is

omdat het zo lijkt. Bij nader onderzoek, met of zonder stethoscoop,

horoscoop, vergrote lenzen, ligt een reden onder die glasplaat.

III

Wat ik met haar deel is zeker het moederschap. De lange paden die

terugvoeren naar een kindertijd, de vervlochten banden met die ene ouder

die bijna alles bepaalt totdat het losgelaten wordt. De breuk die

onherstelbaar is. Niemand doet graag afstand van zijn ouders maar soms

is het het beste dat je kan overkomen. Komt er een andere, nieuwe band

dan is dat ideaal, blijft die achterwege dan is het duidelijk bezegeld.

We worden dichter, gewild of niet, als woorden sterker zijn dan wat ons

onderuit haalde, ontkende, vormde, want elk gedicht is een soort bevrijding.

Hannie Rouweler

Poem on a Sunday afternoon

I

Sometimes you lose traces of someone. They’re then completely

disappeared and don’t come back. But there are also traces

recrossing at unexpected moments, get instantly, straight away,

another meaning. That is very good, very nice, often better than

get to know other, new people. Or sticking to old friendships

that have long been due for maintenance, you postponed. You don't want

to let go because so much has already disappeared, and unconsciously

or not, you end up in a status quo. That too cleans itself up, sooner or later.

II

I met her again, after a long time, we only shared one common friendship,

however, very special. For her, and for me. A female poet performing poetry

in the streets of Amsterdam, she was free, free-spirited, and very much

enchanting in her ways. Until fate broke her up and her words.

Accordingly, time put large shovels of sand on top of that.

I don't believe in coincidences; I sometimes say that something is coincidental

because it seems so. Upon further investigation, with or without a stethoscope,

horoscope, big magnified lenses, a reason lies under a glass plate.

III

What I share with her is certainly motherhood. The long paths leading

back to a childhood, the intertwined ties with that one parent

who determines almost everything until all is released. The break up

irreversible. Nobody likes to give up his parents, both or one, but sometimes

it is the best thing that can happen to you. If there is another new connection,

instead, then that is ideal, if not, then it is clearly sealed.

We become poets, willingly or not, if words are stronger than what

destroyed us, denied, shaped, because every poem is a form of liberation.

Hannie Rouweler

Tag Cloud

© 2023 by The Book Lover. Proudly created with Wix.com

  • Facebook B&W
  • Twitter B&W
  • Google+ B&W